Güzelyurtlu Hemşerim

   
    GÜZELYURTLU HEMŞERİM
     
   






    Yalnız kaldı, yılmadı
    Sessiz kaldı, susmadı
    Çığlık çığlığa sevda dilenmedi

    Kendisini sevdi
    Dar vakitlere sığmadı, taştı Fırat’ça
    Gözleri dilenci, avuçları ağlamaklı
    Korkuyor hoşçakalsız gitmekten
    Bütün şarkıları unuttu
    Çöl çiçeği olmak istedi
    Beklemeden kimsenin sulamasını

    Beklemek ona göre değildi
    Geceyi konuk etti odasına
    Saçlarını uzatmayı sevmezdi
    Oysa ne çok isterdi
    Hiç sarılmadığı anasının göğsünde
    Görülmemiş rüyalara dalmayı
    Dağ rüzgârlarıyla gelip
    Bütün mevsimleri toplamayı
    İçine güneşler doğurmayı

    Ankara puslu
    İçi güneşli, her yanı sevda
    Güneş toplamaya gelebilir
    Güzelyurtlu hemşerim
    Orhan Veli gibi
    İstanbul’u dinleyebilir

    Süleyman ÖZEROL
    Ballıkaya, 1 Ekim 2010
    
    c) Süleyman ÖZEROL: Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bir Özlem Türküsü Çağır

Bilesin ki Bana Yazdıran Vardır