Sen Anasın, Sen Yarsın
SEN ANASIN, SEN YARSIN Ey sevgili kadın Sen anasın, sen yarsın Yorgunsun her gün Dünyanın yükü omzunda Koşarsın bir evlada Bir büyüğe, bir hastaya Didinirsin dünü gün evde Yorgunluğun kimin umrunda On üçte mi, on beşte mi anne oldun Çoluk çocuğa karıştın çocuk yaşında Yıllardır sevdan bitmez Gel de anlat bir sırasında Yanık sesinle söylediğin türküler Bir kulağımdan girse de Diğerinden çıkmaz Dalgalanır duygularım arasında Yeter, yeter artık Bu kadar dertli söyleme Dinlerken saçların dikelir Kaybolurum gözlerinin karasında Satırlarıma girdin Yüzünü görmeden ezberledim ...